Page 30 - Ank 8 va new FINAL.cdr
P. 30
े
े
हाड मोडल असल. सोह ािदवशी जोसफला जायचे आहे।" लांड ाचा मुख णाला,"
बाबानी समजावन परत किब ाचकड ांनी तुला सोडलं आहे. कोणी तुला बघवायला
ू
ं
े
े
ामली सोनवण , ६ वी ,
े
े
ु
े
ु
जा ास स कल. खाली िसस अधम या नाही आलं? आिण तू लांडगा आहेस. तू मानवात
ं
ू
ू
इ श ल, वडगाव मावळ
े
प र तीत होता. ा ा ग ासमोर जोसफ नाही रा शकत, तू जंगलात राहा!" िससु
ं
आिण ाचा आवाज यत होता. ाला णाला, "नाही. मी मा ा िम ापाशीस खू
ं
े
ू
फार-फार वषापव ची
े
ू
पािह ावर तो िज ीन उठला आिण चाल आहे, ा जंगलात मी रा नाही शकत.
गो आह. िनसगा ा
े
लागला. तो गडत चालत होता. दरीतन बाहर लांड ाचा मुख णाला, "बरं! तू नाही
ू
े
ं
ं
ं
े
सि ात असलल डोगर-
े
े
जा ास नदीतन बाहर जाव लागत. ान ऐकणार, तू पूव ा िदशेला जा. तुला तुझा मानव
ं
ू
ं
ं
द यानी वढलल एक गाव
े
ं
े
े
ु
े
नदीत उडी मारली. पण पोहता यत नस ामळ िम भेटेल. आिण तुला जर ांनी ीकारलं
े
ं
होत ा गावाच नाव होत े
ु
तो डब लागला. पण ानी िज सोडली नाही. नाही तर तू दि ण िदशेला दारापाशी ये ! आ ी
ू
ं
रामपर. ा गावाम लोक
ू
े
े
ं
े
ं
एका फादी ा साहा ान ान नदी ओलाडली. ितथे असतो. िससु णाला, "हो, कदािचत
े
ं
े
ु
आनदान व सखान जीवन
े
तो िकना यावर आला. ान जगलाकड पािहल. येईल!" असं बोलून तो पूव ला जाऊ लागला.
े
ं
े
जगत होत. ाच गावात एक
े
े
ं
एक ण ाला िभती वाटली. पण ान त:ला ाचा पायही आता चांगला झाला होता. तो
ं
मनोहर नावाचा शतकरी
े
साव न जगलात चाल स कल, ा मो ा पिह ासार ा धावू लागला. िससुने चार मिहने
े
ं
ु
े
ा ा कटबासोबत राहत
ु
ुं
ं
ु
जगलात लहानसा िसस चालत होता. वास क न आ ा. पिह ा राह ा घरी
होता. ा ा कटबात तो,
ु
ुं
े
रा झाली होती. तो एका छो ा ा गहत पोहचला. ितथ ाला ा ा ओळखीची जागा ाची प ी कािमनी व दोन मल सषमा व आशा जाऊया.”
े
ु
े
ु
ु
े
े
े
गला. रा ान जोसफ ा आठवणीत काढली. िदसली. तो ा ा ज घरी पोहोचला होता. ह राहत होत. असाच एक िदवशी तो बलगाडी मनोहर णाला, “अस णताय! बर चला
े
े
े
ै
ं
ु
ु
जोसफसोबत ा ा गवता ा िबछा ावर आता ती गहा एक िवरळ जागा होती. िससन े जपन शताकड िनघाला होता. ा ासोबत मग जाऊ.”सगळे च पुढे चालू लागतात. चालता-
े
ं
ू
ुं
े
े
े
े
े
े
े
ं
ं
झोपला. ा ासोबत चादण पाहण, ह तो नदीत प ीकड पािहल. ाला जोसफ िदसला. ाच कटबदखील होत. ाना िनघ ास दपार चालता ते सव जण जंगलात खूप आतवर
े
े
ुं
ु
ु
े
ं
े
े
े
ं
ं
आठवत होता. बघता-बघता सकाळ झाली. ाचा आनद गगनात मावना, ान नदीत उडी झाली होती ामळ डो ावर सय आ ा होता. पोहोचले होते. सव झाडांचा पसारा होता,
ू
े
ु
े
े
ं
ू
ु
िससन चालायला स वात कली. ा ा पायाला मारली, आिण नदीपलीकड पोहोचला. उ ामळ घामदखील खपच होता. मनोहरन छो ा-छो ा िक ांचे आवाज येत होते,
े
े
ू
ु
े
े
े
लाग ामळ ाला िशकार करता यत न ती. िचखलानी भरलला, ाच पाढर कस आता गाडी र ा ा कडला थाबवली. ान बलाना आकाशात िठकिठकाणी चांद ा चमकत
ु
े
े
े
े
े
ं
े
ं
ै
े
ं
ं
तो फ पाणी पीत होता. अचानक एक मोठ गळू न भुरे झा े होती. ा ा िन ा डोळयात झाडाखाली सावलीला बाधल. जवळच हो ा.तेव ात पु ा मो ा डरकाळीचा
े
ं
अ ल ा ासमोर आल. अ ल ा ामाग एक शांतता पसरली होती. ाची हळू हळू असल ा गावात जाऊन ान बलाना चारा आवाज आला. ते सव जण खूप घाबरले. ते मागे
ं
ं
ं
े
ं
े
ै
े
ं
े
लाग . तो इकड ितकड धावत सटला. ाला शेपटी हलत होती. ांनी जोरात धाव घेतली, टाकला आण ा व तो व ाच कटब पाणी-िपत वळाले तर काय ां ा मागे एक मोठा िसंह
े
ु
ुं
े
ु
ू
झाडानी झालल कोपर िदसल. तो ात लपन आिण जोसेफ ा िमठीत पडला. जोसेफ ाला िनवात थाब . अधार पडला होता. ाला होता. तो ा जंगलाचा राजा होता. ाचे सैिनक
े
े
े
ं
े
ं
ं
ं
े
ू
े
बसला. अ ल थो ावळ पज मा न िनघन ध न ढसाढसा रडला! कळाल की त र ा चकल आहत. तो ग डे, ह ी, बंधू माकडे, हजर के ले व िसंह हे
े
ं
े
े
ु
ं
े
े
ु
े
ग . िसस बाहर िनघाला, सगळीकड नजर एखा ा ा ाला जीव लावला की, तो कािमनीला णाला, “आता जर माग वळन तर देखील होते. मनोहरची तर हे पा न घाबरगुंडी
े
े
ू
ं
िफरवली. मग तो चाल लागला. ाला एक त ा ा कधीच िवस शकत नाही. मग तो आप ाला र ा सापडणार नाही!”, कािमनी उडाली.
ू
ु
लाड ाचा समह भटला. ातला मख िससला लाडगा असो की इतर कोणताही ाणी. णाली, “मग आता काय करायच बर?”, िसह राजान मनोहरला िवचारल, “त ी
ू
ं
ु
े
ु
ं
ं
ं
ं
े
ु
े
े
े
ु
ू
णाला," त कोण आहस आिण तझ आई-बाबा तव ात सषमा णाली, “आई, आपण ना आम ा जगलात काय करत आहात?”,
ु
े
ं
े
ु
ु
ु
कठ आहत?" िसस णाला, "मी िसस, मी आता सरळ चालत जाऊ, पढ कणाची तरी भट मनोहरन घाबरल ा अव त उ र िदल,
े
ु
े
ु
े
े
े
े
े
मानवात राहतो आिण मला ा ात परत होई व आपण, पढ र ा िवचा न घरी
ं
ु
े
28 “वाचन मनाला िवचारांची ीमंती देते.” “पु तक ही यश वी आयु याची शांत गु िक ली आहेत.” 29
