Page 17 - Ank 8 va new FINAL.cdr

Helping others makes us happy साहसी िचऊ आिण मै ीचे बळ

Prachiti Gavali
सिफया रयाज ताबोळी, ८ वी
ं
Laxmanrao Apte Prashala
ं
ं
गती िव ा मिदर, इदोरी
One day I was walking home from School After a few minutes. I noticed something
ं
ं
Their was an old man Sitting by the road. shining near stone. I quickly ran there and एका घनदाट जगलात, एका िपपळा ा करत होता. िचंचू घाबरली नाही. ितने यु ी
Looking Sad and upset then I thought that I picked it up. I was the Same watch." I Smiled झाडावर िचऊताई (िचच) आिण ितचा िम लढवली.
ं
ू
should ask to the old man, excuse me! what and said. "Is this your watch? " The old
ू
े
ं
ू
ू
ं
happened. why looking so sad and upset?. man's face lit up with happiness. "Yes" ! This पोपट (पोपटराव) राहत होत. िचच लहानपणी िचच णाली, "राघ, पोपटराव ! आपण एकट े
ू
ू
The old man response ad M..m..m" Actually I is mine"! he said excitedly. He thanked me खप चपळ होती, तर पोपटराव समजतदार नाही, आपण िम आहोत. आपण सवानी

lost my favourite watch which my grand- again and again and said." This watch is very आिण शार होत. ाच जगलात राघ नावाचा
ू
ं
े
ू
े
े
ू
े
parents gift me on my birthday. When I was special to me. You are very Kind child." िमळन एकाच िदशन जोर लावन उडल, तर
े
े
Kid. I felt a little sad hearing this. I said, " I felt really happy because, I would help एक कावळाही होता. उ ा ाच िदवस होत. िशकारी आप ाला पकड शकणार नाही."
ू
Don't worry we will try to ind it together." him. As I walked back home, I realized that तलाव सक ामळ प ी पा ासाठी असस
े
ु
े
ु
ु
े
े
े
े
ू
ं
The old man looked at me with a small helping others bring true happiness- िशका यान जाळ टाकल, पण िचचन,
hopes in his eyes. We both started Moral of the story होत. े पोपटराव आिण राघन पण श ीिनशी झप
े
ू

ू
े
Searching around the road, near the trees एक िदवशी, िचचन खप लाबवर जाऊन एक
े
ू
ं
ू
ं
े
े
ं
े
े
and bushes. Helping others makes us happy. घतली. ाची एकता काम क न गली. जाळ
ू
नवीन, लहान तलाव शोधन काढला. ती ा ासोबतच हवत वर उडाल. िशकारी
े
ं
े
इतरांना मदत क याने आप याला आनंद िमळतो आनदान परत आली आिण णाली, बघतच रािहला. ानी त जाळ एका मो ा
े
ं
ं
े
े
ू
े
ू
एका िदवशी मी शाळतन घरी चाललो होतो. णून मी "पोपटराव! राघ! चला, मला एक िठकाण माहीत काटरी झडपावर टाकल आिण तः ची सटका
ु
े
े
ु
े
े
े
े
ू
र ा ा बाजला एका दगडाजवळ काहीतरी ांना टले, आह िजथ पाणी आह." ितघही उड क न घतली.
ू
े
ू

े
चमकत अस ाच मला िदसल. मी पटकन "काळजी क लागल. पण र ा कठीण होता आिण सयाचा
े
े
े
ं
ं
ा िदवशी ाना समजल की, सकटा ा
े
ितकड धावलो आिण त उचलल. त एक घ ाळ नका, आपण कडक उ ाळा जाणवत होता. पोपटराव थोड
े
े
े
े
े
े
ै
वळी घाब न न जाता, म ी आिण एकतन काम
े
े
े
होत. जवळच एक ातार गह बसल होत. त िमळू न त थकल होत. े
े
े
े
ृ
े
े
क ास कठीण सगातही माग सापडतो.
ं

े
ू
ं
खप द खी आिण िचता िदसत होत. े शोध." आ ी आपण पा ाजवळ आ ो आहोत. िचच ू
ः
ू
ु
ं
े
ता य :- म ीतच श ी असत.

ै
मी हसन ाना िवचारल, “काका, ह तमच दोघे णाली, "घाब नका, आलो आहोत. "राघ ू
े
ं
े
ु
ू
े
े
े
े
े
घ ाळ आह का?" त णाल, ह ऐकाच ा ा र ाभोवती, णा ात कावळा जो नहमी आळशी
ं
ं
े
ं
ं
ू
े
ं
े
चह यावर आनद चमकला. त आनदान े झाडाजवळ आिण झडपाम शोध लागलो. असायचा, तोही िचच ा उ ाहामळ रत
े
ं
ु
ु
े
े
ं
ू
े
े
े
"हो! ह माझच घ ाळ आह." काही िमिनटानतर मला त चमकणार घ ाळ होऊन उडत होता. शवटी, त एका
े
ं
ं
े
े
े
ः
ु
े
ु
े
मी िवचारल, " त ी इतक द खी का िदसत िदसले आिण मी ते उचलले. ाता या खळाळणा या पा ा ा झ याजवळ पोहोचल.
े
े
े
े
आहात ?" त णाल, “ह घ ाळ मा ासाठी माणसा ा डो ांत आनंदा ू आले. तो झरा जगला ा पलीकड एका गह ा माग े
े
ं
ु
े
ं
े
ू
खप खास आह. मा ा आजी-आजोबानी मला ा िदवशी मला समजले की इतरांना मदत होता.
े
े
े
े
े
े
वाढिदवसाला भट िदल होत. मी त हरवल होत." के ाने खरा आनंद िमळतो.
े
ं
ितघ मनसो पाणी ायल. अचानक, ाना
े
ानी मला प ा प ा ध वाद िदल आिण कथचा बोध : इतराना मदत क ान
ु
ं
ु
े
े
ं
े
े
े
एक िशकारी जाळ पसरताना िदसला. पोपटराव
णाल, "त खप चाग ा म गा आहस." आप ाला आनद िमळतो.
ू
ू
े
े
ु
ं
ं
े
े
ं
लगच ओरडल, "सावध ा ! आप ावर सकट
ह ऐकन मला खप आनद झाला. मला थोड
े
ू
े
ू
ं
ं
े
आह." िशकारी प ाना पकड ाची तयारी
े
े
ू
े
वाईटही वाटल कारण त खप काळजीत होत.
14 “क पनाश ती, भािषक कौश य आिण आ मिव वास यांची जोड हणजे यश वी अिभ य ती.” “श दांची ताकद िव ा या या िवचारांना समाजापय त पोहोचवते.” 15